Χωρίς να με ξέρει, με εμπιστεύτηκε, μου άνοιξε την αγκαλίτσα του, πολύ κοινωνικός, πολύ χαδιάρης, αλλά και πόσο ευάλωτος συγχρόνως... Αναρωτήθηκα πολλά, θυμήθηκα πολλά, ένιωσα χαρά και θλίψη συγχρόνως...
Στην ακόλουθη φωτογραφία δεν είμαι ούτε 2 μηνών ήταν δύσκολες μέρες τότε για μένα...
Ως κυνηγός κάνω καλή δουλειά παρόλο που δεν με βοηθάνε και πολύ τα πίσω πόδια μου. Στην φωτογραφία είμαι 6 μηνών αλλά δεν μου ξεφεύγει τίποτα από ότι βλέπετε... Αναρωτιέμαι πολλά για τους ανθρώπους αλλά μήπως θα πάρω απαντήσεις. Η παρακάτω φωτογραφία είναι χθεσινή και ελπίζω να σας αρέσω...
Σήμερα τελείωσε ο πιο αγαπημένος μου γατούλης, τον είχαν χτυπήσει στο κεφάλι. Είναι η χειρότερη μέρα της χρονιάς που τελειώνει. Δεν ξέρω όλα μου είναι αδιάφορα. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή της αγάπης που είναι αυτή η αγάπη όταν βασανίζονται και κακοποιούνται έτσι τα ζώα... Όταν τον έχεις πέντε χρόνια και τον έχεις μεγαλώσει από δεκαπέντε ημερών γιατί πάλι κάποιοι φρόντισαν να μείνει ορφανός αυτός και τα τρία αδερφάκια του αφού δηλητηρίασαν την μητέρα του, είναι κομμάτι δικό σου πλέον, κομμάτι της ψυχής σου. Η ποιότητα των ανθρώπων φαίνεται και από την συμπεριφορά τους προς τα ζώα. Σε κάθε περιοχή βλέπω τι ποιότητα έχουμε σαν χώρα και σε αυτό το θέμα...
Όποιος δεν αγαπάει τα ζώα δεν αγαπάει και τους ανθρώπους.
Γιατί άραγε τόσος πόνος; Επειδή κάποιος που θέλει να λέγεται άνθρωπος αποφάσισε να τελειώνει τη ζωή του γατούλη μου με τόσο βασανιστικό τρόπο; Η ομορφιά που βλέπετε στις φωτογραφίες, δεν υπάρχει πια, έδωσε την μάχη της μία ολόκληρη βδομάδα, τόσο πολύ ταλαιπωρία και πόνoς γιατί; Όποιος μπορεί και δολοφονεί ζώα έτσι για πλάκα, μπορεί και δολοφονεί και ανθρώπους. Ο γατούλης μου όπως θέλω να τον θυμάμαι...
Η γάτα πάνω από όλα είναι κυνηγός, τρώει μια σαύρα που έπιασε. Τελικά δεν την έφαγε ολόκληρη. Οι γάτες κάνουν πάντα καλό, πιάνουν και φίδια αλλά δυστυχώς πολλοί δεν το γνωρίζουν άρα αν ζείτε ειδικά σε περιοχή με χωράφια γύρω οι γάτες είναι χρήσιμες πάντα.
Ακολουθούν φωτογραφίες από χιονόμπαλες και τα γατάκια, τα νεογέννητα αφού αύριο συμπληρώνουν μία βδομάδα από τότε που γεννήθηκαν. Η ομορφιά είναι παντού αρκεί να μπορούμε να τη δούμε...
Δεν μπορώ να το πιστέψω πως μικρά παιδιά μπορούν να φερθούν με τόση βαρβαρότητα σε μικρά γατάκια. Κι όμως συμβαίνει όταν τα παιδιά δεν έχουν πάρει την σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση από το σπίτι ώστε να φέρονται σωστά στα ζώα.
Είναι μία μικρή ιστορία ίσως και ασήμαντη για τους περισσότερους. Την προηγούμενη Πέμπτη κάτι πιτσιρίκια περιφερόντουσαν με κάτι γατάκια στο χέρι. Κάποια στιγμή το ένα το πέταξαν μέσα σε ένα χωράφι τους έβαλα τις φωνές και τους είπα να το πάρουν να το πάνε στην μαμά του.
Αντί να γίνει αυτό πέταξαν τα δύο γατάκια μέσα σε ένα κάδο απορριμάτων. Δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω πως μικρά παιδιά σκέφτηκαν να πετάξουν ζωντανά γατάκια σε κάδο.
Τελικά το ένα γατάκι είναι αυτή η χαριτωμένη φατσούλα που φαίνεται στην φωτογραφία.
Το άλλο ήταν σχεδόν νεκρό, μόνο που αναίσαινε. Έτσι άρχισε ένας αγώνας για να κρατηθεί στην ζωή το πανέμορφο αυτό γατάκι. Προσπάθησα να το ταίσω με το μπιπερό ήταν πολύ ζόρικο και έτρωγε αλλά η κοιλιά του ήταν από την αρχή λίγο πρησμένη. Νόμιζα ότι ήταν καλοταισμένο από την μαμά του. Δυστυχώς όμως δεν ήταν αυτό μάλλον είχε τραυματιστεί εσωτερικά προφανώς το είχαν πετάξει από ψηλά πολλές φορές, δεν ξέρω τι να πω.
Τελικά το Σάββατο το βράδυ ξεψύχησε αφού η κοιλιά του φούσκωσε ακόμα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν άρρωστο αλλά μάλλον το είχαν χτυπήσει.
Πρέπει τα παιδιά να μάθουν να φροντίζουν τα ζώα και να τα αγαπάνε για αυτό πρέπει να φροντίσουν οι γονείς και οι δάσκαλοι. Ίσως κάποιος μεγάλος να τους έβαλε την ιδέα να τα πετάξουν στον κάδο αποριμμάτων.
Όποιος δεν αγαπάει τα ζώα δεν αγαπάει και τους ανθρώπους. Το μέλλον ανήκει στα παιδιά για αυτό ας τα μάθουμε να αγαπάνε τα ζώα για να αγαπάνε και τους ανθρώπους αλλιώς χαθήκαμε... Τα ζώα δεν είναι παιχνίδια και έχουν δικαίωμα στην ζωή.