Το πρώτο βιντεάκι δείχνει πως σκάβει μία χελώνα ξηράς το μέρος όπου στο δεύτερο βίντεο φαίνεται όλη η διαδικασία της γέννησης των αυγών της. Τα λόγια είναι περιττά, η εικόνα τα λέει όλα.
Κάτι πρέπει να γίνει για τις χελώνες ξηράς. Έχει δοθεί μεγάλη σημασία στις θαλάσσιες μόνο χελώνες και για τις χελώνες ξηράς δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Πρώτα από όλα πρέπει όλοι να γίνουμε περισσότερο υπεύθυνοι και να μην συναντάμε φαινόμενα όπως να χτυπάνε τις χελώνες ή να τις σκοτώνουν.
Την συγκεκριμένη ανάρτηση την αφιερώνω σε μιά καλή μου φίλη που αγαπάει και αυτή τις χελώνες. Είναι ένας άνθρωπος που έχει την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στους άλλους είτε είναι ζώα είτε είναι άνθρωποι, κάτι που σπάνια το συναντάς σήμερα γιατί οι περισσότεροι "άνθρωποι" έχουν ως κέντρο του κόσμου τον εαυτό τους.
Πρίν ένα μήνα περίπου το είχα διαβάσει στο διαδίκτυο που έψαχνα για τις χελώνες ότι κινδυνεύουν από τσιμπούρια αλλά δεν το πίστευα. Κι όμως είναι αλήθεια γιατί η προηγούμενη χελώνα πρίν μία βδομάδα περίπου είχε πιάσει δύο τσιμπούρια. Το ένα ήταν σαν μία φακή γιατί είχε φουσκώσει από το αίμα που έπινε και το άλλο μόλις είχε ανέβει δεν είχε πιεί αίμα. Είχαν κολλήσει στο λαιμό της.
Στην αρχή προσπάθησα με ένα ξυλαράκι αλλά δεν έγινε τίποτα γιατί μόλις πλησίαζα έκρυβε το κεφάλι της στο καβούκι, άσε που το τσιμπούρι το φουσκωμένο ήταν καλά κολλημένο πάνω της. Ευτυχώς που είχα μία ειδική τσιμπίδα, από ένα εργαστήριο Χημείας, κάτι σαν τσιμπιδάκι αλλά πιό μεγάλο. Έτσι έπιασα τα τσιμπούρια με αυτή, τα πάτησα και γλίτωσε από το μαρτύριο αυτό η χελώνα γιατί δεν μπορούσε ούτε να ξυστεί φυσικά.
