Το ταξίδι των μάγων

Κρύο ταξίδι κάναμε.Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδι.

Και τι μακρύ ταξίδι.Οι δρόμοι αδιάπατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά

του χειμώνα.Και οι γκαμήλες ταλαίπωρες, κουτσές, δύστροπες,

έπεφταν κάτω στο λιωμένο χιόνι.Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε

τα καλοκαιρινά παλάτια στις πλαγιές, τα περιβόλια, τα μεταξένια

κορίτσια που μας έφερναν δροσοστικά.Και οι αγωγιάτες έβριζαν,

γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά για το κρασί και για το γλέντι.

Και οι φωτιές σβυστές, κι ούτε μια σκέπη.Οι πόλεις εχθρικές και τα

χωριά αφιλόξενα, τα σπίτια βρώμικα μας έκλεβαν στο νοίκι .

Σκληρό ταξίδι κάναμε. Στο τέλος προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε

όλη νύχτα και να κοιμόμαστε κλεφτά.Και οι φωνές στ’ αυτιά μας

τραγουδούσαν κι έλεγαν πως όλα αυτά ήταν τρέλες.

Το ξημέρωμα φτάσαμε σε μια ήμερη πεδιάδα, χλωρή, βρεμμένη

παρακάτω από τα χιόνια, μ’ ένα ρυάκι που έτρεχε κι έναν νερόμυλο

που χτυπούσε στο σκοτάδι και τρία δέντρα στον χαμηλωμένον ουρανό

κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο που κάλπαζε μες στο λειβάδι.

Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα που την ίσκιωνε κληματαριά.

Έξι χέρια σε μια ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια που

κλωτσούσαν τ’ άδεια ασκιά.Μα κανένας δεν ήξερε τίποτε.

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα, την τελευταία ώρα βρήκαμε

τον τόπο, και ήταν, θα `λεγε κανείς, επιτυχία.

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα

ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω.Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα

ή θάνατο; Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να

ξεχωρίζω.Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα.

Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σαν θάνατος.Σαν το

δικό μας θάνατο.

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια

βολεμένοι στα παλιά προνόμια.Έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.

Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο.

Ο Δημήτρης Χόρν διαβάζει Thomas Eliot....

φωτογραφίες του Δημήτρη Χόρν

Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι το πιο ερημικό.

 ΕΦΗΜΕΡΟ!

Όλοι οι εκτελεστές ΦΕΥΓΑΛΕΟΙ.

(σκέψεις του Δ.Χόρν)

(Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο του Φρίξου Ηλιάδη "Δημήτρης Χόρν")

Ο Δημήτρης Χόρν διαβάζει Καβάφη

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.




Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Μιάς πεντάρας χαρά - Δημήτρης Χόρν

το πάρτυ

Σκέψεις του Δημήτρη Χόρν

Έτσι τη νύχτα
ξεχωρίζεις απ' τη μέρα
τα τόσα που σε τυραννούν.

Έκανα μια απόπειρα να γράψω στίχους.
Μάταιη προσπάθεια.
Άγονη η ψυχή, το πνεύμα στείρο!
Η σιωπή είναι η καλύτερη συντρόφισσα.
Τα λόγια που δεν μπορείς να αρθρώσεις μοιάζουνε πλούσια
όταν δεν ηχούν...
Τι δύσκολο πράγμα η Σιωπή!

Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Μόνο τα ασήμαντα χάνονται
γιατί είναι ασήμαντα.

Ότι δίνεται με την καρδιά δεν είναι ποτέ λίγο.

Μ' αρέσει που μιλούμε για τους άλλους
λες και εμείς είμαστε το απόσταγμα
της σωφροσύνης!

Τα χρόνια περνούν, οι στιγμές και οι ώρες δεν περνούν.

Δεν δύναμαι να σου πω:
"Γέρασε και τα λέμε".
Δυστυχώς δεν θα μπορούμε να τα πούμε.
Θα είμαι απών!
Ύστερα, οι γέροι δεν θέλουν τη συντροφιά
των γέρων, θέλουν των γερών.

Σχολείο είναι τα νοσοκομειακά εξωτερικά Ιατρεία.


(Σκέψεις του Δ. Χόρν απο χειρόγραφο όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Φρίξου Ηλιάδη)

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Δημήτρης Χόρν το 1921.

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας

Ο Δημήτρης Χόρν διαβάζει τον ευτυχισμένο πρίγκιπα του Όσκαρ Ουάιλντ.