Τρείς μέρες μόνο...

Δεν μπορώ να το πιστέψω πως μικρά παιδιά μπορούν να φερθούν με τόση βαρβαρότητα σε μικρά γατάκια. Κι όμως συμβαίνει όταν τα παιδιά δεν έχουν πάρει την σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση από το σπίτι ώστε να φέρονται σωστά στα ζώα.

Είναι μία μικρή ιστορία ίσως και ασήμαντη για τους περισσότερους. Την προηγούμενη Πέμπτη κάτι πιτσιρίκια περιφερόντουσαν με κάτι γατάκια στο χέρι. Κάποια στιγμή το ένα το πέταξαν μέσα σε ένα χωράφι τους έβαλα τις φωνές και τους είπα να το πάρουν να το πάνε στην μαμά του.

Αντί να γίνει αυτό πέταξαν τα δύο γατάκια μέσα σε ένα κάδο απορριμάτων. Δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω πως μικρά παιδιά σκέφτηκαν να πετάξουν ζωντανά γατάκια σε κάδο.

Τελικά το ένα γατάκι είναι αυτή η χαριτωμένη φατσούλα που φαίνεται στην φωτογραφία.

Το άλλο ήταν σχεδόν νεκρό, μόνο που αναίσαινε. Έτσι άρχισε ένας αγώνας για να κρατηθεί στην ζωή το πανέμορφο αυτό γατάκι. Προσπάθησα να το ταίσω με το μπιπερό ήταν πολύ ζόρικο και έτρωγε αλλά η κοιλιά του ήταν από την αρχή λίγο πρησμένη. Νόμιζα ότι ήταν καλοταισμένο από την μαμά του. Δυστυχώς όμως δεν ήταν αυτό μάλλον είχε τραυματιστεί εσωτερικά προφανώς το είχαν πετάξει από ψηλά πολλές φορές, δεν ξέρω τι να πω.

Τελικά το Σάββατο το βράδυ ξεψύχησε αφού η κοιλιά του φούσκωσε ακόμα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν άρρωστο αλλά μάλλον το είχαν χτυπήσει.

Πρέπει τα παιδιά να μάθουν να φροντίζουν τα ζώα και να τα αγαπάνε για αυτό πρέπει να φροντίσουν οι γονείς και οι δάσκαλοι. Ίσως κάποιος μεγάλος να τους έβαλε την ιδέα να τα πετάξουν στον κάδο αποριμμάτων.

Όποιος δεν αγαπάει τα ζώα δεν αγαπάει και τους ανθρώπους. Το μέλλον ανήκει στα παιδιά για αυτό ας τα μάθουμε να αγαπάνε τα ζώα για να αγαπάνε και τους ανθρώπους αλλιώς χαθήκαμε...
Τα ζώα δεν είναι παιχνίδια και έχουν δικαίωμα στην ζωή.