Συνταξιδιώτες

Το φως και το σκοτάδι

πάντα  σφιχτά  αγκαλιάζονται

σε  τούτο το ταξίδι

 πάντα αγωνιώντες

οι θλιβεροί εναπομείναντες 

 της αποβάθρας του σταθμού

έντρομοι κοιτάζουνε 

του χρόνου το ρολόι

 που δείχτες μαύρους έχει

 ένας μονάχα πρόσεξε

 πως το φεγγάρι έγδερνε

 τις κουρασμένες πλάτες τους 

μ΄ασήμι

από τη νέα ποιητική συλλογή 

"Πικροί ως άψινθος καρποί" 

της Βίκυς Δερμάνη