Η μάγισσα Φρι-παλάβω

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μάγισσα που την λέγανε Φρι-παλάβω και αυτό γιατί είχε το ελεύθερο να παλαβώνει συχνά, σχεδόν πάντα ήταν παλαβή.

Η μάγισσα Φρι-παλάβω έμενε σε ένα σπίτι στο δάσος. Αλλά τις περισσότερες φορές δεν ήταν καν εκεί, έμπαινε και προσπαθούσε να κάνει κακό στους άλλους γύρω της. Μισούσε το παραμύθι της αγάπης, μισούσε κάθε τι που είχε μέσα του αγάπη. Έτσι όπως όλες οι μάγισσες είχε σκούπα. Μ' αυτήν έκοβε βόλτες στον αέρα κι όταν περπατούσε στο δάσος έσβηνε τα ίχνη που άφηνε ξοπίσω της σκουπίζοντας το χώμα. Έτσι κανείς δεν την έβρισκε, κανείς δεν την ακολουθούσε.

Ακούγοντας την λέξη «μάγισσα», τι σας έρχεται στο μυαλό; Μήπως μια κακιασμένη γριά με μυτερό καπέλο, πάνω από μια μαρμίτα που βγάζει μπουρμπουλήθρες ή μήπως μια σαγηνευτική νέα πανέμορφη γυναίκα με έντονο βλέμμα;

Κι όμως! Η μάγισσα Φρι-παλάβω από μια κακιασμένη γριά με μυτερό καπέλο που ήταν στην πραγματικότητα, μπορούσε να μεταμορφώνεται σε μια σαγηνευτική νέα πανέμορφη γυναίκα με έντονο βλέμμα, έτσι έκανε και τις κακίες της και κανείς δεν την αναγνώριζε.

Άρα η μάγισσα Φρι-παλάβω δεν φαινόταν από τα ρούχα ή τα αξεσουάρ που φόραγε. «Η μάγισσα φοριόταν στην καρδιά» δηλαδή εκεί ήταν μαζεμένη όλη η κακία της, μια κακία χωρίς τέλος.

Η μάγισσα Φρι-παλάβω, λοιπόν, με το ψηλό μυτερό καπέλο, τη μεγάλη μύτη και τα μακριά γκρίζα μαλλιά. Αυτή τα έκανε όλα! Ανακάτευε μέσα στις χύτρες της βότανα κι απόκοσμα υλικά μουρμουρίζοντας ξόρκια και λόγια μπερδεμένα. Αυτή κινούσε τα νήματα. Είχε τη δύναμη να επικοινωνεί με κόσμους άγνωστους και μακρινούς. Άλλοτε άλλαζε μορφή ή γινόταν αόρατη για να ακούσει πανάρχαια μυστικά. Τρύπωνε μέσα από τις χαραμάδες, ανάπνεε μέσα στο νερό. Το μόνο που δεν μπορούσε να κάνει από μόνη της ήταν να πετάξει. Γι' αυτό κι είχε πάντα μαζί της τη μαγική της σκούπα. Μια σκούπα με μακρύ σκουπόξυλο, φτιαγμένη από κλαριά ιτιάς. Αν, όμως, δεν έλεγε τα μαγικά της λόγια η σκούπα δεν σηκωνόταν ποτέ από το έδαφος.

Η μάγισσα Φρι-παλάβω, μιλούσε όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των ζώων, εκτός από την γλώσσα της αγάπης. Τα βιβλία της ήταν γραμμένα με μια γραφή, που αποτελείται από μαγικά σύμβολα. Κανείς στην αρχή δεν μπορούσε να την αποκρυπτογραφήσει αλλά στην συνέχεια ήταν τόσο φανερό το μίσος και η κακία της που σιγά-σιγά άρχισαν κάποιοι να βλέπουν το πραγματικό της πρόσωπο. Βέβαια πέρασαν  χρόνια ώσπου να αποκτήσουν την πείρα που τους επέτρεψε ν’ αποκρυπτογραφήσουν τα γραμμένα της. Τα γραμμένα της ήταν λέξεις μαχαίρια, ήταν λεπίδες που πληγώνουν πολύ. Αλλά όταν η γλώσσα είναι βρώμικη, μπάζει από παντού και η βρωμιά δεν την αφήνει να μείνει για πολύ, χάνει τη δύναμή της.

--------------------------------------------

Αυτή η ιστορία, με έκανε να σκεφτώ πολύ. Τι σόι «άνθρωποι» υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσα μας; Πως κρύβουν με τόση μαεστρία το πρόσωπο τους και μοιάζουν με αγγέλους που έπεσαν από τον ουρανό; Κανείς μας δεν μπορεί να τους υποψιαστεί, υπάρχουν γύρω μας. Δίπλα μας.

Αναρωτιέμαι λοιπόν… Πώς θα ήταν τα παραμύθια δίχως τις μάγισσες; Πολύ απλά, δεν θα ήταν παραμύθια!

Πώς θα ήταν το παραμύθι της αγάπης δίχως τη μάγισσα Φρι-παλάβω; Πολύ απλά, δεν θα ήταν ένα τόσο αληθινό παραμύθι!

Μα υπάρχουν αληθινά παραμύθια; Ναι, υπάρχουν, όπου υπάρχει παντού πολύ αγάπη˙ μόνο εκεί υπάρχουν!

ΥΓ: Το παραπάνω δεν αποτελεί μια φανταστική ιστορία και έχει απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις δεν είναι εντελώς συμπτωματική ή τυχαία…    

Πηγή: Το πρωτότυπο άρθρο με τον τίτλο "Παραμύθι δίχως μάγισσες.. δεν είναι παραμύθι!" μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://www.evinikolaidou.gr/arthra-erevnes-gia-to-paidiko-vivlio/arthra-apopseis-gia-to-paidiko-vivlio/178-paramythi-dixos-magisses-den-einai-paramythi