Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

To κορίτσι που φοβόταν να παίξει με το φεγγάρι

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως ξεκινούν όλα τα παραμύθια, υπήρχε ένα κορίτσι που ζούσε μόνο του.
Αποφάσισε να είναι μόνο του αφού και μαζί με τους άλλους πάλι μόνο του ήταν αφού κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει.
Είχε φτιάξει το δικό του κόσμο και ζούσε μέσα σε αυτόν. Αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη φύση.
Ιδιαίτερα είχε αδυναμία στα γατάκια ώσπου έγιναν η οικογένεια της .
Ο κόσμος της ήταν πολύ όμορφος ειδικά όταν άνθιζαν τα αγαπημένα της φυτά που τόσο πολύ φρόντιζε και αγαπούσε.
Ζούσε σε έναν παράδεισο που είχε φτιάξει μόνη της και απολάμβανε την κάθε στιγμή μέσα σε αυτόν τον δικό της κόσμο.
Ήταν πράγματι όνειρο όλο αυτό που ζούσε.
Πέρασαν χρόνια αλλά σιγά σιγά άρχισε να γκρεμίζεται αυτός ο υπέροχος κόσμος που είχε φτιάξει. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και κάποιοι πολύ κακοί άνθρωποι που εξόντωναν σταδιακά αλλά σταθερά τα αγαπημένα της γατάκια.
Το κορίτσι έβλεπε ότι ο κόσμος της από παράδεισος άρχισε να μετατρέπεται σε φυλακή. Μια φυλακή που ακόμα όμως της άρεσε λίγο.
Το κορίτσι συνειδητοποιούσε με τον καιρό ότι έπρεπε κάτι να κάνει.
Η μόνη λύση ήταν να καταφέρει να πιάσει το φεγγάρι και να παίξει μαζί του άμα το κατάφερνε αυτό όλα θα ήταν διαφορετικά γιατί έτσι θα είχε εξοικειωθεί με αυτό και ίσως αργότερα θα μπορούσε να έχει και κάποιον ήλιο στην ζωή της.
Τυχαία έμαθε για ένα άλλο κορίτσι λίγο μεγαλύτερο που είχε καταφέρει να πιάσει και να παίξει με το φεγγάρι και μάλιστα αρκετές φορές.
Έτσι το μικρότερο κορίτσι στέλνει μήνυμα στο μεγαλύτερο κορίτσι και σιγά σιγά ξεκινάει μια σημαντική μαγική επικοινωνία.
Γιατί δεν προσπάθησες να το πιάσεις ;» ρώτησε με περιέργεια το μεγαλύτερο κορίτσι
«Γιατί φοβόμουν…»
«Μα τι φοβόσουν καημένο κορίτσι μου;»
Φοβόμουν ότι το φεγγάρι θα με έκαιγε.
Ύστερα τι δουλειά είχα εγώ με το φεγγάρι.
Εγώ ήμουν διαρκώς μέσα στον κόσμο μου κι ένιωθα μία χαρά. Κανένας δεν με πείραζε, κανένας δεν με πλήγωνε, κι ούτε έχανα τίποτα».
«Ούτε κέρδισες τίποτα» είπε το μεγαλύτερο κορίτσι
«Κέρδιζα κάποτε ή νόμιζα πως κέρδιζα αλλά αυτό σταμάτησε πια» είπε το μικρότερο κορίτσι
Το μεγαλύτερο κορίτσι είχε κάνει μελέτη πάνω στο φεγγάρι αν και δεν είχε γλυτώσει το κάψιμο όμως.
Είχε κάνει διατριβή πάνω στο φεγγάρι αφού το έκοβε, το μέτραγε, το έβαφε. Διάβαζε πολύ για το φεγγάρι αλλά έγραφε και πολύ όμορφα για αυτό.
Το μεγαλύτερο κορίτσι καταλαβαίνει και προσπαθεί να μάθει στο μικρότερο πως θα πιάσει το φεγγάρι και θα παίξει μαζί του ώστε να το βοηθήσει να ξεφύγει από την φυλακή του.
Στην αρχή παίζουν μαζί με το φεγγαράκι τα δυο κορίτσια .
Από τις πολλές προσπάθειες που κάνει το πιο μεγάλο κορίτσι τελικά τα καταφέρνει και μαθαίνει στο μικρότερο κορίτσι να παίζει και μόνο του με το φεγγάρι.




8 σχόλια:

  1. Μου άρεσε που στο τέλος,
    το μεγαλύτερο κορίτσι
    έμαθε στο μικρότερο
    να παίζει με το φεγγάρι...
    ...
    οι όμορφες καρδιές,
    αγαπούν
    να βοηθούν!
    ...
    Την καλησπέρα μου μυστήριο κορίτσι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όμορφο σαν παραμύθι
    σαν ζωή αληθινό!

    φιλιά μυστήριό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς τόσο όμορφο και τόσο αληθινό!
      Σε ευχαριστώ πολύ για όλα Λύχνε μου!
      Φιλάκια!

      Διαγραφή
  3. Χαίρομαι που το μωρό μου έχει μια τόσο καλή φίλη.
    Να είσαι καλά Κορίτσι!
    Το φεγγάρι είναι όμορφο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγώ χαίρομαι που και εσύ είσαι τόσο καλός της φίλος!
      Να είσαι καλά!
      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  4. Τί όμορφο... Απλά, υπέροχο... Με μεγάλη μας χαρά γίναμε μέλη στον ιστότοπό σας… Θα ήταν τιμή μας, αν σας βλέπαμε και στο δικό μας blog… http://syros2js.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή