Χωρίς τίτλο

Είναι η νύχτα των διλημμάτων απόψε, άγιος ή κορόιδο ένα δίλημμα που σκέφτομαι μέρες τώρα, μην σας πω χρόνια καλύτερα αλλά δεν το είχα διατυπώσει ακριβώς.
Προχθες μου είπε κάποιος ποτέ μην λες ποτέ, αλήθεια ποτέ δεν το λέω αλλά πάντα ποτέ έχω.
Όταν τα όνειρα δεν χωράνε στα μάτια πέφτουν και γίνονται δάκρυα αυτό το άκουσα πριν έξι χρόνια και μου άρεσε πολύ ώστε το σημείωσα.
Τις τελευταίες μέρες μην σας πω μήνες πολλά όνειρα δεν χωράνε στα μάτια μου δυστυχώς.
Θα σας φανεί παράξενο αλλά ακόμα μου λείπουν τα δύο αγαπημένα μου γατάκια που τόσο άδικα τα τελείωσαν έτσι για πλάκα θα έλεγα.
Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τους ανθρώπους και δεν τα καταφέρνω. Ειδικά πως σκέφτονται μερικοί και πόσο καχύποπτοι είναι.
Όταν ο εαυτός σου είναι πάνω από όλα όταν δεν μπαίνεις και λίγο στην θέση του άλλου τότε πως θα προχωρήσουμε μπροστά.
Ακόμα τον πάτο δεν τον έχουμε πιάσει έχουμε ακόμα και πιο κάτω να πάμε.
Γιατί τόσος ντόρος για τις συντάξεις απόψε για λόγους προεκλογικούς φυσικά.
Αν νοιαζόντουσαν έστω για λίγο για τον βασανισμένο λαό θα έβρισκαν τα χρήματα από αλλού αλλά που τέτοιο πράγμα.
Μεταξύ μας και τέτοιος λαός που είμαστε καλά μας κάνουνε αφού τους αφήνουμε.
Θα λύσουν τα προβλήματα αυτοί που τα δημιούργησαν και στο τέλος θα πάρουν και παράσημα σίγουρα. Αφού όλο μας σώζουν όλοι είναι οι σωτήρες μας.
Κάτι άλλο που σκέφτομαι απόψε είναι τι μπορεί να οδηγεί κάποιον να σκέφτεται βρώμικα και να το εκφράζει κιόλας ώστε να προκαλέσει πόνο σε κάποιον άλλο.
Με την απορία θα μείνω γιατί να μην υπάρχει παντού αγάπη γύρω μας και να είμαστε πάντα μες την καχυποψία και την αναίδεια πολλές φορές.

Το κακό με μένα είναι ότι έχω μάθει μόνο εγώ να φταίω αυτό πολλές φορές με οδηγεί σε αδιέξοδα που μπορεί να μην υπάρχουν κιόλας.