Χθες ήταν μια αλλιώτικη μέρα για μένα. Επιστροφή στο χώρο εργασίας αλλά σαν επισκέπτρια πλέον ακριβώς σαν επισκέπτρια...
Να είσαι στο εργαστήριο και να αισθάνεσαι ξένος πια αφού ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξαναεργαστείς εκεί ποτέ.
Το συναίσθημα αυτό πιστεύω ότι το ζουν ή το έχουν ζήσει πολλοί άνθρωποι τον τελευταίο καιρό με όλες τις απολύσεις που γίνονται.
Δεν είναι και λίγα εννιά χρόνια απο την ζωή σου έστω και αν δεν ήταν καθημερινή η εργασία σου.
Μου λείπει η ζωή αυτή που χθες πέρασε μπροστά μου έτσι σαν ταινία, μια ταινία που το τέλος της όμως είναι αδιέξοδο πλέον...
Να είσαι στο εργαστήριο και να αισθάνεσαι ξένος πια αφού ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξαναεργαστείς εκεί ποτέ.
Το συναίσθημα αυτό πιστεύω ότι το ζουν ή το έχουν ζήσει πολλοί άνθρωποι τον τελευταίο καιρό με όλες τις απολύσεις που γίνονται.
Δεν είναι και λίγα εννιά χρόνια απο την ζωή σου έστω και αν δεν ήταν καθημερινή η εργασία σου.
Μου λείπει η ζωή αυτή που χθες πέρασε μπροστά μου έτσι σαν ταινία, μια ταινία που το τέλος της όμως είναι αδιέξοδο πλέον...
Μια απουσία είναι και αυτή και πονάει πολύ. Δεν μπορούν να το καταλάβουν παρά μόνο όσοι το ζουν...
μπορεί να μην το έχω ζήσει αυτό,
ΑπάντησηΔιαγραφήαλλά ξέρω από αλλαγές
στη ζωή
και πράγματα που δεν ξαναγυρίζουν...
...
εύχομαι να περάσει γρήγορα
και κάτι θα βρεθεί!
Σε ευχαριστώ πολύ Ξύλινε Ιππότη μου!
ΔιαγραφήΚαι εγώ το εύχομαι...
Αυτό ήταν σύνηθες στους συνταξιούχους, για να ξαναθυμηθούν τα παλιά «λημέρια» τους. Για τους απολυμένους μάλλον είναι η επιστροφή στον τόπο του «εγκλήματος»! Δεν το έχω ζήσει και όσο περνά από το χέρι μου, δεν σκοπεύω να το ζήσω. Πιθανόν για την εσωτερική φόρτιση που δημιουργείται... ή για το πως θα με κοιτούν οι άλλοι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύχομαι να μην το ζήσεις...
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ!
Κλείσε τους κύκλους της ζωής σου που δεν έχουν μέλλον ... κι άνοιξε πανιά γι' αλλού ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ να είσαι καλά!
ΔιαγραφήΑπουσίες,
ΑπάντησηΔιαγραφήπου γεμίζουν όλο και πιο συχνά τη ζωή μας,
που σκοτεινάζουν το νού,
που θλίβουν τις ψυχές μας.
Καλημέρα Μυστήριο Κορίτσι.
Απουσίες..
Δραπετεύουν άνθρωποι, Φίλοι και γνωστοί.
Δραπετεύουν ζωές και γκρεμίζονται στηρίγματα.
Ξεραίνονται οι πηγές, λιγοστεύει το οξυγόνο.
Κατά κύματα,
επελαύνει η βαρβαρότητα. Δεν αντέχεται.
Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη.
Δεν είμαστε λίγοι, είμαστε πολλοί
και αύριο περισσότεροι.
Κι' όποιος δεν το αισθάνεται,
είναι αυτός που ήταν πάντα εξόριστος από τη ζωή.
Θωπεύει ο πόνος και η Απώλεια τις ψυχές ;
Αν το καταφέρουμε, θάχουμε κερδίσει τη ζωή.
Μια διαφορετική ζωή, ίσως πιο ενδιαφέρουσα.
Το ξέρω ότι δεν μόνη, είμαστε πολλοί...
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ!
Καλημέρα!
ευκαιρία για νέα αρχή Κορίτσι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔύσκολη εποχή για νέες αρχές αλλά θα το δω έτσι όπως το λες σαν ευκαιρία για νέα αρχή!
ΔιαγραφήΚαλημέρα και ευχαριστώ!
θα συμφωνήσω με τον ήλιο μου. άντε, κοριτσάρα μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήπάει αυτά τελειώσανε. εμπρός για άλλα, με κόπο θα έρθουν... μα θα ΄ρθούν!
Μακάρι Λύχνε μου να ΄ρθουν!
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ!
To έχω ζήσει και μάλιστα από διάφορες οπτικές γωνίες - απολυμένος, συμβασιούχος, δικές μου δουλειές που άφησα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέρω πως είναι...
Ένα να σκέφτεσαι: Το Τέλος μου η Αρχή μου!
Καλό Νέο Ξεκίνημα! Κι ας είναι Δύσκολες οι Εποχές! (Τόσο δύσκολες όμως...)
Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο!
Διαγραφή