Ο κόσμος είναι ένα βουνό

Τις τελευταίες μέρες είμαι συνέχεια θυμωμένη. Να είσαι θυμωμένη με κάποιον άλλο αντιμετωπίζεται ως ένα σημείο. Αλλά όταν είσαι θυμωμένη με τον ίδιο σου τον εαυτό είναι πρόβλημα. Αρκετές φορές είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου κάτι που νομίζω ότι δεν βγαίνει πάντα σε καλό.

Είμαι και εγώ όπως ο Χόρν στο θεατρικό έργο "το αβγό" έξω από το σύστημα γιατί δεν μπορώ να πω τα ψέματα που χρειάζεται για να εγκολπωθείς στο σύστημα. Ενώ οι άλλοι ξέρουν να λένε ψέμματα έτσι είναι πάντα πρώτοι αν και άσχετοι αλλά πάντα μπροστά. Αυτό όμως δεν είναι ένας είδος ξεπουλήματος του ίδιου τους του εαυτού;

Πάντως δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν από αυτά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτούλης τους και πως θα κάνουν τις δουλειές τους.

Κάτι άλλο που με λυπεί ιδιαιτέρως είναι ότι η διαφθορά που επικρατεί γενικότερα έχει φτάσει να επικρατεί και στους νέους ανθρώπους, αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για το μέλλον. Αλλά τι θα κάνουν οι νέοι όταν έτσι τους μαθαίνουν, όταν έχουν πολύ "αξιόλογα" πρότυπα. Αφού βλέπουν ότι οι μιζαδόροι, τα λαμόγια και οι ψεύτες είναι αυτοί που τελικά επιβιώνουν.
Την ζωή μας μόνοι μας την ζωγραφίζουμε, βάζουμε τις δικές μας πινελιές. Αν ξεπουλήσουμε τον εαυτό μας, κάνουμε παραχωρήσεις και πούμε ψέμματα τότε δεν θα είναι η δική μας ζωή αλλά άλλοι θα έχουν βάλει τις πινελιές και θα είναι άλλη ζωγραφιά όχι η δική μας, όχι τα όνειρα μας.

Με αφορμή το σήριαλ "έτσι ξαφνικά" που προβάλλεται ξανά σε επανάληψη θυμήθηκα ένα αγαπημένο μου τραγούδι με σοφά λόγια στο βίντεο που ακολουθεί.