Το "αβγό" ουσιαστικά είναι μόνο ένας μονόλογος, που τον συνοδεύουν μερικοί ηθοποιοί (από αυτούς οι περισσότεροι δεν είναι παρά κομπάρσοι), που εικονίζουν στο βάθος της σκηνής ότι στο προσκήνιο διηγείται ο πρωταγωνιστής. Ο πρωταγωνιστής αναθυμάται τη ζωή του και μας αποκαλύπτει το "σύστημα". Η κοινωνία είναι ένα κλεστό αβγό με μερικές σχισμάδες. Δε θα εισχωρήσει μέσα στον κρόκο παρά όποιος παραδεχθεί πάρα πολλλές παραχωρήσεις, πολλούς συμβιβασμούς, πολλές αθλιότητες, πολλά κατά συνθήκην ψεύδη. Ο πρωταγωνιστής αρχικά αρνήθηκε να συμμορφωθεί, ήθελε να είναι αληθινός, έμενε απ' έξω ταλαιπωρημένος. Τελικά, μπήκε στο αβγό. Θα φτάσει ίσαμε το έγκλημα, αλλά δε θα τιμωρηθεί αυτός, θα τιμωρηθεί ένας αθώος που δεν εγκολπώθηκε στο σύστημα. Το έργο όχι μόνο δε φαίνεται μονότονο, αλλά αδιάλειπτα ηλεκτρίζει.
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Φρίξου Ηλιάδη "Δημήτρης Χόρν")
''Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, η παράσταση τελείωσε. Το κόλπο το βρήκα. Μπήκα κι εγώ στο αβγό, έχω παρέα, δεν είμαι μόνος. Άλλο από ένα ψέμα δεν χρειαζόταν, ένα ψέμα, δύο, τρία ψέμματα ... "
Είναι η τελευταία φράση του έργου που λέει ο πρωταγωνιστής, το συμπέρασμα ή αλλιώς η ουσία του έργου.
Ακολουθεί το ολόκληρο το θεατρικό έργο "το αβγό" σε δύο μέρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου