Αρνιέμαι

Aρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι να πληρώσω χρέη που δημιούργησαν άλλοι. Να πληρώσουν αυτοί που τα φάγανε, αυτοί που τα δημιουργήσανε, αυτοί που δανειζόντουσαν συνέχεια και δεν κάναν σωστή διαχείριση. Γιατί πάντα πρέπει να τα πληρώνουν οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και γενικά ο ελληνικός λαός ;

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι το ΔΝΤ να βαστάει τα σχοινιά. H κυβέρνηση που ψήφισε ο εξαπατημένος πλέον ελληνικός λαός και ανάμεσα του και εγώ είναι μία μαριονέτα και ακολουθεί τις εντολές του μνημονίου που η ίδια ψήφισε. Μέχρι πρίν δύο μήνες έβλεπα μία άλλη πραγματικότητα και τώρα βλέπω μία άλλη. Αναρωτιέμαι τελικά πόσοι άλλοι είναι τόσο δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι και θυμωμένοι όπως εγώ;

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι να βάζουν υποθήκη ακίνητη περιουσία του ελληνικού δημοσίου για να δανειστούμε από το ΔΝΤ.

Πάλι επίκαιροι σε αρκετά σημεία οι στίχοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη από το θεατρικό του έργο "ο εχθρός λαός" που ανέβασε το 1975 ο θίασος του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σχοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να είσαι συ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.