Κανόνες ευτυχίας

Η ευτυχια δεν ειναι κατι το απιαστο, που την κυνηγαμε για να την εχουμε. Την ευτυχια την φτιαχνουμε μονοι μας, ειναι απλα πραγματα. Βεβαια οτι ειναι καλο για μενα δεν ειναι σιγουρα καλο και για τους αλλους με αλλα λογια οτι μπορει να κανει ευτυχισμενο εναν ανθρωπο δεν ειναι σιγουρο οτι μπορει να κανει ευτυχισμενο και καποιον αλλο. Ειμαστε ευτυχισμενοι για αυτα που θελουμε εμεις και οχι για αυτα που θα φαινομαστε στα ματια των αλλων ευτυχισμενοι.

Αρχικα πρεπει να γνωρισει κανεις τον εαυτο του και στην συνεχεια να τα βρει μαζι του ωστε να γινει το φιλαρακι του. Δηλαδη πρεπει να καταλαβουμε οτι τον εαυτο μας εχουμε μαζι απο την αρχη μεχρι το τελος ετσι πρεπει να φτασουμε στο σημειο οταν συζηταμε μαζι του να εχει παντα δικιο και να μην τον χανουμε στην πορεια. Ολα αυτα ειναι πολυ δυσκολο να γινουν φτανει να μην ειμαστε πολυ αυστηροι με τον εαυτο μας. Δεν πρεπει ποτε να συγκρινουμε τον εαυτο μας με τους αλλους αλλα να τον δεχομαστε οπως ειναι. Να δεχτουμε οτι εχουμε κουσουρια και να γελασουμε με αυτα. Να προστατευουμε τον εαυτο μας απο τις κακοτοπιες και να τον φροντιζουμε. Πρεπει να προσεχουμε την διατροφη μας και να κοιμομαστε καλα. Nα ειμαστε ευχαριστημενοι με αυτο που κανουμε και να ειμαστε ανοιχτοι σε νεες εμπειριες. Να συνεχιζουμε να διατηρουμε την επιθυμια μας για γνωση.

Ομως και τους αλλους πρεπει να τους δεχομαστε οπως ειναι. Να επενδυουμε στις σχεσεις μας με τους αλλους, να προσπαθουμε να τους καταλαβουμε. Να μην ντρεπομαστε να μοιραστουμε τις σκεψεις μας και να εκφραζουμε ελευθερα τα συναισθηματα μας με τους κοντινους μας ανθρωπους. Εξαλλου οποιος αγαπαει προσπαθει να καταλαβει τον αλλο, πως σκεφτεται και πως βλεπει τον κοσμο μεσα απο τα δικα του ματια.

Ενας τροπος για να γινει κανεις ευτυχισμενος ειναι μεσα απο την ανιδιοτελη προσφορα δηλαδη να προσφερεις σε καποιον χωρις να περιμενεις να στο ανταποδωσει η να στο αναγνωρισει. Λενε οταν παιρνεις κατι γεμιζουν τα χερια ενω οταν δινεις γεμιζει η ψυχη σου. Βασικος κανονας ευτυχιας ειναι να μαθουμε να παιζουμε, να απομονωνουμε τις αρνητικες σκεψεις και να παρατηρουμε τις λεπτομερειες που ομορφαινουν την ζωη. Για παραδειγμα να δινουμε σημασια στο σχολιο ενος παιδιου που ξερετε μπορει να μαθετε περισσοτερα απο αυτο. Οι στοιχοι που πρεπει να βαζουμε να ειναι ξεκαθαροι και ρεαλιστικοι ωστε αν δεν τους πραγματοποιουμε να μην απογοητευομαστε.

Καποια πραγματα που ειναι ασημαντα και μηδαμινα ειναι κανονες ευτυχιας. Οπως να περπαταμε και να τρεχουμε σε ενα ωραιο τοπιο, να θαυμαζουμε την θεα και να μαζευουμε λουλουδια η να αγοραζουμε. Να ακουμε μουσικη, να χορευουμε. Να κουρνιαζουμε στον ηλιο μεχρι να κοιμηθουμε. Επισης να βγαινουμε με φιλους και να διασκεδαζουμε μαζι τους. Να μιλαμε με φιλους και να μοιραζομαστε σκεψεις, συναισθηματα και στιγμες μαζι τους.

Αποσπάσματα από το De Profundis του ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ:

Κι αν σου χρειάζεται μια επιγραφή για να τη διαβάζεις το πρωί σαν ξυπνάς και το βράδυ σαν πλαγιάζεις, όταν είσαι στις χαρές σου κι όταν είσαι στις στενοχώριες σου, γράψε στους τοίχους του σπιτιού σου, με γράμματα που να γίνονται χρυσά στο φως του ήλιου κι ασημένια στο φως του φεγγαριού: «Eκείνο που συμβαίνει σε εμένα, συμβαίνει και σε κάποιον άλλο».

Είδα τότε πως το μοναδικό πράγμα που θα με έσωζε ήταν να αποδεχτώ τα πάντα. Από τότε –όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό, αναμφιβόλως- είμαι πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Άγγιξα την ψυχή μου, είχα φτάσει στη βαθύτερη ουσία της. Με πολλούς τρόπους της είχα φερθεί σαν εχθρός της, τη βρήκα όμως να περιμένει σαν φίλος. Όταν κάποιος έρθει σε επαφή με την ψυχή του, αυτό τον κάνει να είναι απλός σαν παιδί, όπως είπε ο Χριστός ότι πρέπει να είμαστε όλοι μας.
Είναι τραγικό να σκεφτείς ότι ελάχιστοι άνθρωποι «ανακαλύπτουν την ψυχή τους» πριν πεθάνουν. «Τίποτα δεν είναι σπανιότερο στον άνθρωπο», αναφέρει ο Έμερσον, «από μια πράξη που να είναι δική του». Αυτή η διαπίστωση είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Οι σκέψεις τους είναι απόψεις κάποιου άλλου, η ζωή τους μια μίμηση, τα πάθη τους αντιγραμμένα.

Οι άνθρωποι που έχουν ως μοναδική επιθυμία την ολοκλήρωση τους, δεν έχουν ιδέα ποτέ προς τα πού κατευθύνονται. Δεν μπορούν να ξέρουν. Αν πάρουμε τη φράση υπό μια ορισμένη έννοια, είναι βέβαια απαραίτητο, όπως το ανακάλυψε ο ελληνικός χρησμός, το «γνώθι σαυτόν»,αυτό είναι το πρώτο που επιτυγχάνει η γνώση. Αλλά η αναγνώριση του γεγονότος πως την ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί κανείς να τη γνωρίσει, αυτό είναι το ανώτερο κατόρθωμα της σοφίας. Το τελευταίο μυστήριο είναι ο εαυτός μας. Ακόμα κι αν ζυγίσει πάνω σε μια ζυγαριά τον ήλιο, ακόμα κι αν κάποιος μετρήσει τις κινήσεις της σελήνης, ακόμα κι αν χαράξει το χάρτη των εφτά ουρανών μέχρι το τελευταίο αστέρι, παραμένει πάντα ο εαυτός του. Ποιος μπορεί να υπολογίσει την τροχιά της ίδιας του της ψυχής;

Ένα έχω ακόμα να σου πω: να μην φοβάσαι το παρελθόν. Αν σου πει ποτέ κανείς πως είναι αμετάκλητο, μην τον πιστέψεις. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μία μονάχα στιγμή στο βλέμμα του Θεού, που κάτω από τα μάτια του πρέπει να προσπαθούμε να ζούμε.