Την Κυριακή πήγα μια εκδρομή στην χιονισμένη για πρώτη φορά φέτος Πάρνηθα. Μέσα σε λίγες ώρες μεταφέρεσε σε έναν άλλο κόσμο εντελώς διαφορετικό απο αυτόν που είσαι. Νομίζεις ότι είναι κάτι πολύ μακρινό αλλά τελικά δεν είναι.
Στην αρχή απογοητεύεσαι απο τις εκτάσεις των καμμένων δέντρων που είναι πεσμένα κάτω για να μην φύγουν τα χώματα. Έχουν περάσει περίπου δυο χρόνια και δεν έχει γίνει τίποτα ούτε κάποιες προσπάθειες για δεντροφύτευση ούτε βλέπω να έχουν φυτρώσει κάποια δεντράκια απο μόνα τους. Καταλαβαίνεις πόσο καταστροφικοί είμαστε εμείς οι άνθρωποι.
Πιο ψηλά όμως βλέπεις τα χιλιάδες χιονισμένα δέντρα, είναι τόσα πολλά που κάπου ξαναβρίσκεις την αισιοδοξία σου. Στην ουσία μέσα σε τόσο λίγες ώρες γέμισα απο εικόνες όχι μόνο απο την χιονισμένη Πάρνηθα αλλά και απο την διαδρομή που ήταν φανταστικές.
Μέχρι που κάποια στιγμή πέτυχα και το ουράνιο τόξο και το φωτογράφησα. Είναι τόσο ψηλά εκεί που πήγα, που βλέπεις πολύ μακριά μέχρι και την θάλασσα. Εκτός απο πολλούς ανθρώπους συνάντησα και αρκετούς χιονανθρώπους είτε πάνω σε περαστικά αυτοκίνητα είτε μέσα στο δάσος.
Προτού ανέβω πάνω στο βουνό τράβηξα και κάποιες φωτογραφίες απο κάτω με τρεχούμενα νερά ανάμεσα σε πλατάνια και άλλα δέντρα. Και ένα κλασσικό εκκλησσάκι που άναψα και κεριά. Στην διαδρομή πέρασα και απο μια λίμνη που έχει μόνιμους κατοίκους κάποιες πάπιες. Μέσα στο δάσος μαθαίνεις πολλά. Καταρχήν έρχεσαι κοντά στην φύση, βλέπεις την ομορφιά της. Σου χαρίζει στιγμές και εικόνες φανταστικές, απολαυστικές. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος για να ζεί μέσα στην φύση και πρέπει να την προστατεύει και όχι να την καταστρέφει.
Το ακόλουθο βίντεο το έχω φτιάξει με τις φωτογραφίες που τράβηξα απο την χιονισμένη Πάρνηθα και έχει μουσική του Χατζηδάκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου