βάλτε έναν τίτλο εσείς...

Δεν ξέρω τώρα πως μου ήρθε και αναρωτιέμαι πως νιώθει κάποιος που συχαίνεται τον εαυτό του; Ευτυχώς αυτό να συχαθώ τον εαυτό μου, δεν το έχω αισθανθεί ποτέ από όσο θυμάμαι...

 Μπορεί να μην τον αγαπάω όσο θα έπρεπε κάποιες φορές, μπορεί να τον βασανίζω αλλά ευτυχώς δεν τον συχαίνομαι ποτέ... 

Αυτό το μικρό παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας καλύτερα να το αφήσουμε να βγεί προς τα έξω. Τότε όλα θα είναι καλύτερα όλα θα είναι πιο όμορφα, μακριά από τους τύπους και τους κανονισμούς, μακριά από τους ευγενικούς τρόπους που μένουν μόνο στον τύπο τις περισσότερες φορές...

 Μακριά από τις επιφανειακές σχέσεις που μένουν μόνο στο περιτύλιγμα που ίσως και τις περισσότερες φορές να μην είναι πραγματικό αλλά ψεύτικο... 

Αν γίνουμε λίγο πιο αυθόρμητοι,  αν καταφέρουμε να βλέπουμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας,  αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα σίγουρα θα την ανακαλύψουμε... 
Ομορφιά δεν είναι να βλέπεις μέσα στο λεωφορείο ένα κοριτσάκι με σκούρο δέρμα και ορθάνοιχτα τα ματάκια του να σε παρακολουθεί; 

 Σε πείσμα όσων βλέπουν τους αλλοδαπούς ως υπανθρώπους...

Σε πείσμα των ανθρωποειδών που ρίχνουν κάτω σπρώχνοντας με γροθιές τους εικονολήπτες και αμέσως μετά την επόμενη μέρα στέκονται μπροστά τους και κάνουν δηλώσεις και τους ευχαριστούν κιόλας...

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω σε αυτή την περιβόητη ανάρτηση μου, βάλτε έναν τίτλο εσείς... 

Όσο για το τραγούδι επειδή μου αρέσει πολύ αυτή η ερμηνεία μαζί με τα υπόγεια ρεύματα...